EN       : انتخاب زبان
   صفحه اصلی |  پیوندهای مفید | نمودار سازمانی | ورود به سايت  |  تماس با ما
متن خبر
چهارمین سخنرانی علمی با عنوان "دریاچه ارومیه در گذر زمان" در پژوهشگاه برگزار شد

 

سخنرانی علمی "دریاچه ارومیه در گذر زمان" یکشنبه21 آذر95 در پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی برگزار شد.

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی، دکتر راضیه لک سخنرانی خود با این عنوان که درياچه اروميه یکی از بزرگ ترين درياچه های شور جهان، امروزه به مرحله خشک شدن رسیده است، آغاز کرد و گفت: بحران اخیر محیط زیستی و خشک شدن دریاچه ارومیه هم اکنون یکی از بزرگترین مخاطرات زمین شناختی کشور محسوب می گردد.

دکتر لک با اشاره به آسیب شناسی انجام گرفته به منظور ارائه مناسب ترین راهکار برای نجات دریاچه ارومیه، بیان داشت: در این پژوهش ضمن انجام بررسی های دورسنجی در بازه زمانی 35 ساله، پردازش داده های اقلیمی 55 ساله و رابطه آن با تغییرات تراز آب دریاچه، هیدروژئوشیمی دریاچه به مدت 6 سال پایش شد و مغزه هاي رسوبي دست نخورده از رسوبات بستر درياچه تهیه گردید.

وی افزود: در این تحقیق تعداد 16 مغزه  با بیشینه ژرفای 9 متر از رسوبات زیر بستر دریاچه مورد بررسی قرار گرفت و در این راستا ترکیب شیمیایی شورابه و روند تحولی آن و همچنین عناصر اقتصادی موجود در شورابه از قبیل منیزیم، پتاسیم و لیتیم نیز تعیین شد.

این عضو هیات علمی پژوهشکده علوم زمین سازمان زمین شناسی و اکتشافات معدنی کشور در ادامه سخنانش با اشاره به نتایج تحقیقات، تصریح کرد:  اگر چه در نواحی کرانه ای دریاچه آثار خشک شدگی به تناوب دیده می شود اما بخش اصلی دریاچه در حداقل 13000 سال گذشته، محیط دریاچه ای بوده است و رسوبگذاری پیوسته در آن دیده می شود.  بنابراین تغییر اقلیم و بویژه افزایش تبخیر در سالهای اخیر اگر چه خود عاملی در کاهش تراز آب دریاچه محسوب می گردد، اما علت اصلی خشک شدن دریاچه ارومیه نیست. 

دکتر لک در این سخنرانی عامل مهم در کاهش تراز آب امروزي دریاچه ارومیه را عوامل آنتروپوژنیک (انسانی) که شامل استفاده بی رویه از آبهای زیرزمینی و سطحی در اثر توسعه بی رویه کشاورزی و استفاده از آبهای زیر زمینی احداث میانگذر شهید کلانتری، و احداث سدها عنوان کرد.

این استاد دانشگاه با بیان این که مراحل تکاملی شورابه دریاچه ارومیه به انتها رسیده است و مقدار منیزیم در برخی فصول و مناطق، شورابه بیش از سدیم گردیده است، گفت: عمق دریاچه به علت رسوبگذاری در بستر از دست رفته است و حالت کفه ای پیدا کرده است در این شرایط دریاچه به پلایا یا کفه نمکی تبدیل شده و در معرض نابودی است.

وی ضخامت زیاد نمک در بستر دریاچه که در بخشهای عمیق به بیش از 5 متر نیز می رسد را سبب از بین رفتن عمق دریاچه و تبخیر بسیار بالادانست و افزود: ورود آب شیرین با شرایط موجود که تبخیر و هدر رفت آب در بافر زون بالاست، به داخل آن سبب از بین رفتن بخشی از منابع آب شیرین می شود. بنابراین  تکمیل پروژه های اتصال رودها به یکدیگر و هدایت آنها به پیکره آبی، محدود نمودن دریاچه، برداشت نمک و استفاده اقتصادی از نمکهای آن و در نتیجه کاهش بخشی از نمک دریاچه قبل از آبگیری و سپس ورود آب شیرین در آن  مناسب ترین راهکار  نجات دریاچه است.

دکتر لک پیشنهاد کرد که بخش شمالی دریاچه بدلیل عمق ذاتی برای احیا در فاز اول مناسب تر و بخش جنوبی آن برای برداشت نمک و املاح اقتصادی مناسب است. مقدار منیزیم دریاچه کاملا اقتصادی است و اگر برنامه استحصال املاح از شورابه همانند دریاچه گریت سالت لیک امریکا اجرایی گردد؛ می توان همانند آن دریاچه که سالیانه 1.1 میلیارد دلار از فروش فراورده های تبخیری بهره می برند، برای هزینه احیای دریاچه بهره برداری نمود.

 

 

 


نوشته شده توسط : khabar
تاریخ انتشار : سه شنبه 23 آذر 1395
تعداد بازدید : 362

بازگشت
کلیه حقوق این پورتال متعلق به پژوهشگاه ملی اقیانوس شناسی و علوم جوی است.
طراحی پورتال و بهینه سازی (SEO) : شرکت راهبر